WORDT WAKKER EUROPA ... en speel voetbal.
Degenen die mij al een beetje langer kennen, weten dat ik zelden de confrontatie opzoek en maar zelden een echt hard statement formuleer.
Echter, 2026 is ongeveer halverwege en ik heb al vaker het gevoel gehad van: *WT*F.**
Het lijkt alsof sommigen echt de pedalen kwijt zijn en ik waan me soms opnieuw in een negentiende-eeuws koloniaal tijdperk. Want als iemand maar lang genoeg schreeuwt dat hij iets wil, dan krijgt hij het ook ... goedschiks of kwaadschiks. De daad zelf wordt vervolgens vaak verbloemd onder het mom van "voor het goede van het volk", "voor de democratie", "voor onze veiligheid"
Maar ergens voel je gewoon tot in de toppen van je tenen dat er iets niet klopt. Wat misschien nog het meest schrikbarend is, is dat het op meerdere plekken in de wereld lijkt te gebeuren. De ene doet het zeer openlijk en met veel lawaai. Anderen doen het iets subtieler, onder de radar. Maar het lijkt alsof alle grootmachten plots van hetzelfde water hebben gedronken. Of misschien is het niet zo plots geweest. Misschien waren wij hier in Europa gewoon te blind en te heilig overtuigd dat er echt lessen waren getrokken uit WO II. Dat er boven het nationale recht ook zoiets als internationaal recht bestaat. Dat er afspraken zijn over wat kan ... en wat absoluut niet kan.
Dat internationaal recht is immers niet zomaar ontstaan. Daar zit een geschiedenis achter. Een reden. Een les.
Maar wat als sommige machten plots niet meer willen meespelen volgens die spelregels? Wat als de scheidsrechter — of diegene die bijna iedereen als dusdanig beschouwde — plots zelf andere regels begint op te maken?
In die situatie zitten we vandaag.
De scheidsrechter faalt — al dan niet doelbewust.
Het arbitragehof kijkt misnoegd toe. Maar zwijgt.
ZWIJGT.
Want het fluitje van de scheidsrechter klinkt blijkbaar zo luid dat iedereen lamgeslagen lijkt. Daar waar aan de ene kant van de oceaan wordt geschreeuwd en een continent verderop high-level stratego wordt gespeeld, zitten wij als het gewetensvolle Europa er pal middenin. We zien dat het allemaal niet klopt. Maar we missen vaak de daadkracht om te reageren. En ondertussen zijn we net iets te afhankelijk geworden van anderen.
Daarom wordt het hoog tijd dat we opnieuw catenaccio gaan spelen. Als één Europa. Niet langer onderling verdeeld. Dat we onze eigen spelers opnieuw hooghouden. Dat we onze eigen talenten verzorgen in plaats van afhankelijk te zijn van de input van derden. Dat we onze morele normen en waarden opnieuw zelf verdedigen.
Want die zijn veel te mooi en veel te waardevol om weggedrukt te worden door schreeuwers en strategen.
Wij spelen voetbal. Een spel met regels. Met grenzen. Met respect. En misschien is dat precies wat we opnieuw moeten durven verdedigen.
WIJ SPELEN VOETBAL ... en willen dit spel mooi houden.
Nota voor de wakkere lezer: ik heb doorgaans echt niet zoveel kennis van voetbal. Maar daar gaat het hier ook niet om.
#EuropeanUnion
#wordtwakkerEUROPAenspeelvoetbal