We denken soms dat we grootse dingen moeten doen om werkelijk iets te betekenen.
Dat we de wereld moeten veranderen. Iets indrukwekkends moeten neerzetten. Duizenden mensen moeten bereiken. Een verschil moeten maken dat zichtbaar, meetbaar en liefst ook nog een beetje spectaculair is.
Maar misschien werkt verandering helemaal niet zo.
Misschien begint ze veel kleiner.
Bij één.
Ooit schreef ik het gedichtje Wie is de ene? Vanuit een heel eenvoudige gedachte: hoeveel invloed kan één klein ding eigenlijk hebben?
1 boom kan een bos doen ontstaan
1 schouderklopje kan je de kracht geven om door te gaan
1 vlammetje kan de duisternis verdrijven
1 blik kan je ondanks alles doen blijven
1 idee kan je toekomst kleuren
1 hand kan je van de ravijn weg sleuren
1 lach kan je weer doen stralen,
1 gebed kan je verzekeren dat JIJ het zult halen
1 liedje kan je hart doen zingen
1 woord je van vreugde doen springen
1 aanraking kan je vertellen ... ik zie je graag
wees dus die ENE vandaag.
We onderschatten het kleine
We zullen lang niet altijd weten welke invloed we op een ander hebben.
Misschien glimlach je naar iemand die al de hele ochtend het gevoel heeft onzichtbaar te zijn. Misschien stuur je precies op het juiste moment een berichtje met: Hoe gaat het eigenlijk écht met je?
Misschien zeg je tegen een kind dat je trots op hem bent, terwijl dat kind die woorden al heel lang nodig had.
Misschien leg je even je hand op iemands schouder.
Misschien luister je.
Niet om een antwoord te bedenken. Niet om iets op te lossen. Gewoon om er te zijn.
Voor jou duurt zo'n moment misschien maar enkele seconden. Voor de ander kan het nog uren, dagen of zelfs jaren blijven hangen.
Dat is het wonderlijke aan kleine gebaren: we kennen hun reikwijdte niet.
Eén boom is nog geen bos
Letterlijk natuurlijk niet.
Maar ergens moet dat bos beginnen.
Met een zaadje. Een eerste wortel. Een eerste boom die groeit en uiteindelijk weer nieuwe zaden verspreidt.
Zo werkt menselijkheid misschien ook.
Vriendelijkheid kan zich verspreiden. Aandacht kan zich verspreiden.
Hoop kan zich verspreiden. Liefde kan zich verspreiden.
Iemand die zich gezien voelt, kijkt misschien zelf weer anders naar een ander.
Degene die jij vandaag overeind helpt, kan morgen degene zijn die een hand uitsteekt naar iemand anders.
En zo kan iets wat bij jou begon als een bijna onbeduidend gebaar veel verder reizen dan jij ooit zult zien.
Maar wie is dan ‘de ene’?
Dat is misschien wel de mooiste vraag.
Want vaak wachten we zelf ook op die ene.
Die ene persoon die ons begrijpt.
Die ene die ons ziet.
Die ene die zegt dat het goed komt.
Die ene die blijft wanneer het moeilijk wordt.
Die ene die nét datgene zegt wat we nodig hebben.
En soms verschijnt die persoon inderdaad.
Maar terwijl we wachten op de ene, vergeten we misschien iets belangrijks:
wij kunnen die ene óók zijn.
Voor iemand anders.
Je hoeft daarvoor geen therapeut, coach, wereldverbeteraar of held te zijn.
Je hoeft zelfs niet altijd te weten wat je moet zeggen.
Soms is “Ik ben er” genoeg.
Soms is een kop koffie genoeg.
Een berichtje.
Een compliment.
Een arm om iemand heen.
Een stoel die je bijschuift voor iemand die alleen zit.
Een lach. Eén woord.
Eén blik die zegt:
Ik zie jou.
Je hoeft de wereld niet te redden
Misschien is dat uiteindelijk wat ik met Wie is de ene? wilde zeggen.
Je hoeft vandaag niet de hele wereld mooier te maken.
Dat is nogal een opdracht voor een gewone maandag.
Maar misschien kun je één klein stukje ervan wat zachter maken.
Voor één mens.
Misschien zelfs voor jezelf.
Want ook dat vergeten we weleens: soms ben jij degene die dat schouderklopje nodig heeft. Soms moet jij jezelf bij dat ravijn vandaan halen. Soms mag jij degene zijn die tegen de persoon in de spiegel zegt:
Kom. Nog één stap. We gaan verder.
We hoeven niet altijd groot te zijn om iets groots teweeg te brengen.
Misschien hoeven we alleen wat vaker te beseffen hoeveel kracht er schuilt in iets kleins.
Eén boom. Eén vlammetje. Eén hand. Eén lach. Eén woord.
EEN MENS
En misschien ben jij vandaag precies op het juiste moment...
die ene.
Dus wees EEN vandaag. ✨