Spiritualiteit.
Er zijn weinig woorden waar zoveel onder past. En misschien ook weinig woorden waarbij mensen zo snel een beeld in hun hoofd krijgen.
Kaarten leggen?
De toekomst voorspellen?
Hekserij?
Praten met geesten, overledenen of engelen?
Mediteren bij volle maan terwijl er ergens strategisch een kristal ligt te schitteren?
Ja. Misschien.
Maar ook: nee.
Want volgens mij kan spiritualiteit dit allemaal zijn — en tegelijkertijd nog zoveel meer.
Voor mij is spiritualiteit in de eerste plaats een levenshouding.
Het is met open ogen door het leven gaan en toch durven geloven dat niet alles wat bestaat ook zichtbaar of meetbaar hoeft te zijn. Het is ruimte laten voor verwondering. Voor intuïtie. Voor vragen waarop je misschien niet onmiddellijk een pasklaar antwoord hebt.
Maar — en dit vind ik minstens zo belangrijk — spiritualiteit betekent voor mij absoluut niet dat je je gezond verstand bij de voordeur moet achterlaten.
Integendeel.
Denk. Onderzoek. Voel. Stel vragen. Trek je eigen conclusies.
Je kreeg die prachtige grijze massa tenslotte niet als decoratie.
De stilte tussen alle ruis
Meditatie kan daarbij helpen. Niet omdat je per se in lotushouding moet zitten terwijl je drie kwartier ommmm zegt — als dat jouw ding is: vooral doen — maar omdat stilte soms antwoorden geeft die je in alle drukte niet meer kunt horen.
Mijn beste meditatieplek?
De natuur.
Wandelen. Op een bankje zitten. Kijken. Luisteren. Even nergens naartoe hoeven.
Want soms komt een antwoord niet wanneer je ernaar zoekt.
Soms komt het gewoon naast je zitten.
Alles raakt iets anders
Spiritualiteit gaat voor mij ook over verbinding.
Wat wij doen, zeggen en uitstralen heeft invloed op anderen. Een vriendelijk woord kan iemands hele dag veranderen. Een harde opmerking soms ook. Wat jij doet, veroorzaakt ergens beweging — zichtbaar of onzichtbaar, onmiddellijk of pas veel later.
What goes around, comes around.
Niet noodzakelijk omdat ergens in het universum een kosmische boekhouder zit die nauwkeurig turft wie nog drie goede daden tegoed heeft.
Maar omdat we voortdurend iets bij elkaar achterlaten.
Een gevoel. Een herinnering. Een gedachte. Een beetje moed. Soms helaas ook een kras.
Misschien is dát voor mij wel een van de meest tastbare vormen van energie tussen mensen.
En ja, ik geloof dat wanneer je met meer openheid, zachtheid en positiviteit naar de wereld kijkt, je die dingen ook gemakkelijker zult herkennen en toelaten wanneer ze jouw kant op komen.
Noem het de wet van aantrekking.
Noem het aandacht.
Noem het energie.
Of geef het helemaal geen naam.
En dan is er nog magie
Magie hoort voor mij absoluut bij spiritualiteit.
Nee, niet noodzakelijk het soort waarbij er hocus pocus wordt geroepen en er vijf minuten later iemand in een kikker verandert...
Of een kikker in een prins.
Ik bedoel de magie die overal om ons heen zit en die we zo gewoon zijn gaan vinden dat we haar nauwelijks nog zien.
Een minuscuul zaadje dat precies lijkt te weten hoe het een bloem moet worden.
Planten waarvan mensen al eeuwenlang ontdekken dat bepaalde stoffen een geneeskrachtige werking hebben.
Een handvol muzieknoten die, in precies de juiste volgorde, iemand kippenvel kunnen bezorgen.
Een kind dat verdrietig is en in de armen van iemand bij wie het zich veilig voelt langzaam weer tot rust komt.
En misschien zit precies dáár wel de grootste magie.
Niet in toverstokken, spreuken of rituelen.
Maar in verwondering en liefde.
Want hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik geloof dat dat de twee krachtigste vormen van magie zijn die we bezitten.
Verwondering zorgt ervoor dat we blijven kijken naar de wereld alsof er nog iets te ontdekken valt. Dat we niet alles vanzelfsprekend gaan vinden. Dat een bloem niet gewoon een bloem is, muziek niet alleen een verzameling klanken en een sterrenhemel nooit zomaar een donkere lucht met wat lichtpuntjes wordt.
En liefde?
Liefde is wat ons met elkaar verbindt.
Niet alleen romantische liefde. Ook de liefde van een ouder voor een kind. Van vrienden voor elkaar. Liefde voor een dier, voor de natuur, voor iets wat je creëert. En uiteindelijk ook de liefde en zachtheid die je jezelf leert geven.
Alles valt of staat met liefde.
Ook spiritualiteit.
Ook magie.
Want wat betekenen al onze rituelen, kaarten, kaarsen, intenties en mooie woorden als we vergeten waarom we ze gebruiken?
Voor mij heeft spiritualiteit weinig betekenis wanneer ze ons niet zachter maakt. Wanneer ze ons niet leert om beter te kijken, bewuster te voelen en liefdevoller om te gaan met onszelf, met elkaar en met de wereld waarin we leven.
En misschien is liefde daarom uiteindelijk wel de meest aardse én de meest spirituele magie die er bestaat.
Je hoeft niet te zweven
Spiritualiteit hoeft voor mij dus helemaal niet zweverig te zijn.
Je hoeft geen kaarten te leggen. Je hoeft niet in engelen te geloven.
Je hoeft geen kristallen op je nachtkastje te hebben.
En je hoeft al helemaal niet bij iedere volle maan naakt rond een oude eik te dansen.
Tenzij je daar natuurlijk bijzonder gelukkig van wordt. Dan zou ik vooral controleren of de buren geen rechtstreeks zicht hebben en lekker doorgaan.
Voor mij begint spiritualiteit veel eenvoudiger.
Met vertragen. Met voelen. Met nadenken. Met liefhebben.
Met jezelf blijven verwonderen over dingen die je eigenlijk al duizend keer hebt gezien.
Met beseffen dat jij niet losstaat van de mensen en de wereld om je heen.
En misschien vooral met een hart dat nog voldoende openstaat om af en toe iets te zien…
waar een ander gewoon voorbijloopt.
Want misschien hoeven we magie helemaal niet te zoeken.
Misschien moeten we alleen opnieuw leren haar te herkennen.
In verwondering. In verbinding. En bovenal: in liefde.
De Verhalenheks