Je voelt het al een tijdje.
De ochtenden zijn frisser geworden. ’s Avonds zoeken we wat vroeger het licht en de warmte van binnen op. De zon trekt zich iedere dag een beetje eerder terug en hier en daar begint de natuur voorzichtig haar zomerkleed in te ruilen voor goud, rood en koper.
De zomer laat los.
En misschien mogen wij dat ook een beetje doen.
Rond 22 en 23 september vindt de herfstequinox plaats: het bijzondere kantelpunt waarop dag en nacht ongeveer even lang zijn. Licht en donker staan heel even tegenover elkaar als twee gelijken.
Niet als vijanden.
Maar als twee helften van hetzelfde verhaal.
Vanaf hier wint het donker langzaam terrein. De dagen worden korter, de nachten langer en de natuur begint aan haar grote beweging naar binnen.
In moderne heidense en natuurspirituele tradities wordt deze periode vaak gevierd als Mabon, het tweede van de drie oogstfeesten.
Waar het eerste oogstfeest nog iets uitbundigs kan hebben, draagt Mabon een andere energie.
Een zachtere. Een stillere.
De velden hebben gegeven wat ze konden geven. De vruchten worden verzameld. De voorraad wordt aangelegd. En langzaam verschuift de aandacht van groeien en bloeien naar bewaren, loslaten en rusten.
En precies daarin zit misschien wel de mooiste boodschap van deze tijd.
🍎 Wat heb jij geoogst?
We denken bij een oogst vaak aan wat zichtbaar is. Aan resultaten, doelen die bereikt werden en dromen die werkelijkheid werden.
Maar niet iedere oogst kun je in een mand leggen.
Misschien heb je de afgelopen maanden iets geleerd over jezelf.
Misschien heb je eindelijk een grens getrokken waar je vroeger bleef toegeven.
Misschien heb je iemand leren kennen. Iemand losgelaten. Een beslissing genomen. Een droom opnieuw opgepakt.
Misschien ben je gevallen en weer rechtgestaan.
Ook dat is oogst.
Mabon nodigt ons uit om even niet onmiddellijk naar het volgende doel te rennen, maar achterom te kijken en te zeggen:
Kijk eens hoeveel er ondertussen gegroeid is.
Niet alles hoeft spectaculair te zijn om waardevol te zijn.
🍂 En wat mag je laten vallen?
Kijk eens naar een boom in de herfst.
Hij rent niet achter ieder blad aan dat van zijn takken waait.
Hij denkt niet: maar misschien heb ik dat straks nog nodig.
Hij laat los.
Niet omdat die bladeren waardeloos waren. Integendeel. Ze hebben hem gevoed, beschermd en geholpen groeien.
Maar hun tijd is voorbij.
Misschien is dat ook een mooie vraag voor jou op dit moment:
Wat heeft ooit een functie gehad in mijn leven, maar hoef ik niet langer mee te dragen?
Een overtuiging die ooit bescherming bood.
Een verwachting waaraan je probeert te voldoen.
Een schuldgevoel.
Een oude versie van jezelf.
Een relatie, gewoonte of patroon waarin je steeds opnieuw kleiner wordt.
Loslaten betekent niet altijd dat iets verkeerd was.
Soms betekent het eenvoudigweg dat het zijn seizoen heeft gehad.
⚖️ Tussen licht en donker
De equinox vertelt bovendien nog iets anders.
Dat een mens niet alleen uit licht hoeft te bestaan.
We hoeven niet voortdurend gelukkig, sterk, productief, positief of "high vibe" te zijn.
Er zijn dagen waarop we bloeien.
En dagen waarop we naar binnen keren.
Er zijn zomers in een mensenleven.
Maar ook winters.
Het ene maakt het andere niet minder waardevol.
Misschien hoef je het donker dus niet altijd onmiddellijk weg te duwen. Misschien mag je soms gewoon even zitten bij wat er is en luisteren naar wat het je probeert te vertellen.
Want precies op deze dagen laat de natuur ons iets wonderlijks zien:
licht en donker kunnen naast elkaar bestaan zonder elkaar uit te wissen.
🍎 Vier je eigen kleine Mabon
Traditioneel horen warme herfstkleuren bij deze periode: rood, oranje, groen, goud en bruin. Ook appels, druiven, pompoenen, noten en granaatappels passen prachtig bij een herfsttafel.
Je hoeft er echter geen groot ritueel van te maken.
Maak iets lekkers.
Ga wandelen en neem een paar gevallen bladeren, kastanjes of eikels mee naar huis.
Steek 's avonds een kaars aan.
En stel jezelf drie eenvoudige vragen:
Waar ben ik dankbaar voor?
Wat heb ik dit jaar geoogst?
En wat mag ik achterlaten voordat ik verderga?
Schrijf de antwoorden eventueel op.
En misschien is dat wel genoeg.
Geen ingewikkelde magie. Geen grootse ceremonie.
Alleen jij, een kaars, een kop warme thee of koffie en het besef dat je — net als de natuur — niet altijd hoeft te blijven groeien.
Soms bestaat groeien juist uit vertragen.
Uit oogsten. Uit loslaten.
Uit vertrouwen dat onder alles wat stil lijkt te worden alweer iets nieuws wordt voorbereid.
De herfst fluistert immers niet:
Het is voorbij.
Ze fluistert:
Het is tijd voor een ander seizoen.
De Verhalenheks