Wanneer zijn we eigenlijk gestopt met verwonderd zijn?
Ergens onderweg tussen onze kindertijd en het volwassen leven lijkt er iets merkwaardigs te gebeuren. Zonder dat we het beseffen, verliezen we stukje bij beetje ons vermogen om ons te verwonderen.
Als kind was de wereld nog één groot avontuur. Een kartonnen doos werd een ruimteschip, een tak werd een toverstaf en in de wolken zagen we complete sprookjeswerelden. We droomden over wat we later zouden worden en welke fantastische dingen we allemaal zouden beleven.
En het mooiste? We twijfelden er geen seconde aan dat het mogelijk was.
Tot het leven zich ermee begon te bemoeien.
We kregen verantwoordelijkheden, verplichtingen, rekeningen en verwachtingen. We leerden verstandig te zijn, realistisch en vooral voorzichtig. We ontdekten dat niet iedere droom werkelijkheid wordt en dat het leven soms behoorlijk tegen kan zitten.
En ergens tussen al die levenslessen door begonnen we onszelf vaker af te vragen wat verstandig was, in plaats van wat ons gelukkig maakte.
Maar wie heeft eigenlijk ooit beslist dat volwassen worden betekent dat we moeten stoppen met dromen?
Ik geloof dat iedereen diep vanbinnen nog dat nieuwsgierige kind met zich meedraagt. Dat kind dat enthousiast kon worden van een vlinder op een bloem, honderd vragen stelde en niet bang was om iets nieuws te proberen.
Alleen hebben we het soms zo diep onder onze verantwoordelijkheden verstopt dat we bijna vergeten dat het er nog is.
We zien een prachtige zonsondergang, maar denken ondertussen aan alles wat nog moet gebeuren. We krijgen een fantastisch idee, maar ons verstand heeft al tien redenen bedacht waarom het niet haalbaar is.
En zo worden we soms onze eigen grootste spelbreker.
Terwijl verwondering helemaal niets met leeftijd te maken heeft.
Je mag op je vijftigste nog steeds vlinders in je buik krijgen van iets nieuws, op je zestigste aan een avontuur beginnen en op je tachtigste wensen doen wanneer je een vallende ster ziet.
Er bestaat geen houdbaarheidsdatum voor nieuwsgierigheid, levenslust of een beetje gezonde gekkigheid.
Natuurlijk weet ik ook wel dat het leven niet iedere dag een feestje is.
Soms krijg je zoveel op je bord dat je je afvraagt of iemand stiekem een tweede portie heeft opgeschept. Soms ben je verdrietig, teleurgesteld of gewoon ontzettend moe. En soms wil je het liefst de dekens over je hoofd trekken en de wereld verzoeken morgen nog eens terug te komen.
En weet je? Dat mag.
Je hoeft niet altijd sterk te zijn. Je hoeft niet voortdurend positief te denken en je hoeft al helemaal geen glimlach te forceren wanneer je vanbinnen het liefst eens flink zou willen vloeken.
Maar ik hoop dat je, zelfs op moeilijke dagen, af en toe nog iets kunt vinden wat je mondhoeken voorzichtig omhoogtrekt.
Een onverwacht lief berichtje. Een grappige opmerking. Een mooie herinnering. Of gewoon dat heerlijke moment waarop je jezelf betrapt op lachen terwijl je dacht dat je daar helemaal geen zin in had.
Die momenten lossen je problemen niet op, maar herinneren je eraan dat verdriet en vreugde naast elkaar mogen bestaan.
Je kunt een moeilijke dag hebben en toch een prachtig moment beleven.
Ach, die dromen.
Hoeveel dromen zouden er ondertussen ergens achteraan in een denkbeeldige kast liggen te verstoffen?
Dromen die ooit zo levendig waren dat je er uren over kon vertellen. Plannen waarvan je ogen begonnen te schitteren. Dingen die je wilde leren, maken, ontdekken of beleven.
Tot iemand zei dat het niet realistisch was. Tot je zelf begon te twijfelen. Of tot het leven simpelweg andere plannen met je had.
Misschien denk je ondertussen dat het te laat is om bepaalde dromen nog waar te maken.
Maar wie zegt dat?
Niet iedere droom hoeft groots te zijn. Soms is het verlangen om iets nieuws te leren, een bijzondere reis te maken of eindelijk meer tijd voor jezelf te nemen al voldoende om opnieuw iets in beweging te zetten.
En natuurlijk veranderen dromen. Sommige groeien met ons mee, andere laten we onderweg los. Dat is geen mislukking, dat is het leven.
Maar laat je alsjeblieft nooit wijsmaken dat je op een bepaalde leeftijd uitgedroomd moet zijn.
Zolang er leven is, mag er ook iets zijn om naar uit te kijken.
Vergeet vooral niet om te leven
Begrijp me niet verkeerd. Verantwoordelijkheden horen erbij. Er moeten rekeningen betaald worden, afspraken nagekomen worden en boodschappen gedaan worden. Helaas vullen koelkasten zich nog altijd niet vanzelf, hoe hard ik ook in magie zou willen geloven.
Maar tussen al die moetjes mag toch ook ruimte zijn voor een beetje plezier?
Dans eens door de woonkamer. Zing luidkeels en vooral heerlijk vals mee met je favoriete liedje. Spring eens in een plas. Maak een wandeling zonder bestemming. Begin aan iets nieuws zonder dat je er meteen goed in hoeft te zijn.
En durf af en toe gewoon een beetje gek te doen.
Want sommige van onze mooiste herinneringen ontstaan juist op momenten waarop we het leven even niet zo serieus nemen.
Misschien is dat uiteindelijk wel wat ik je met deze quote wil meegeven.
Laat het leven je wijzer maken, maar laat het je verwondering niet afnemen. Laat teleurstellingen je iets leren, maar laat ze niet beslissen dat je nergens meer op mag hopen.
En wanneer je merkt dat je dagen vooral gevuld zijn met dingen die moeten, vraag jezelf dan eens af wanneer je voor het laatst iets hebt gedaan omdat je er gewoon ontzettend veel zin in had.
Want het leven draait niet alleen om wat we bereiken, hoeveel we presteren of hoe keurig we alles voor elkaar hebben.
Het draait ook om wat we onderweg voelen, ontdekken, delen en beleven.
Dus wandel verder. Soms met grote, zelfverzekerde stappen, soms voorzichtig, voetje voor voetje. Neem gerust eens een omweg, blijf staan om naar de bloemen te kijken en verdwaal desnoods een beetje.
Want het zou toch ontzettend jammer zijn als je op het einde van je reis ontdekt dat je zo druk bezig was met het vinden van de juiste weg, dat je vergeten bent om van het uitzicht te genieten?
Dus bewaar die twinkeling in je ogen, gun jezelf die glimlach en bescherm dat kleine, eigenwijze droompje in je hart.
Je bent tenslotte nooit te oud om een beetje magie in het leven te blijven zien.
Liefs,
De Verhalenheks 🩷