Als klein meisje werd ik al bestempeld als gevoelig.
Ik was dat meisje dat ging troosten wanneer iemand huilde. Dat vaak de juiste woorden vond nog voor iemand ze zelf kon uitspreken. Dat voelde wat er in een ander leefde. Voor mij voelde dat altijd heel natuurlijk. Alsof het gewoon was wie ik was.
Later kreeg dat een naam: HSP (High Sensitive Person).
En ja, dat klopt. Ik bén gevoelig. Ik hoor geluiden soms harder dan anderen, voel sferen sneller aan en kan volledig uit balans raken door de energie van mensen om me heen.
Maar hoe ouder ik werd, hoe meer ik besefte dat dit niet het hele verhaal was.
Soms voelt het alsof ik niet alleen waarneem hoe iemand zich voelt, maar het ook zelf ga ervaren. Verdriet, spanning of onrust kunnen plots door mijn eigen systeem razen. En dat is verwarrend, want jarenlang dacht ik:
Als ik het voel, zal het wel van mij zijn.
Tot ik merkte dat bepaalde emoties helemaal niet bij mij pasten.
Wanneer ik gekwetst ben, trek ik mij normaal terug. Ik word stil. Ik zoek rust. Maar soms voelde ik plots frustratie, onrust of zelfs boosheid opkomen. Reacties waarvan ik diep vanbinnen wist:
Dit ben ik niet.
Dat zijn de momenten waarop er een zacht maar duidelijk alarm afgaat:
Stop even... dit is niet van jou.
Tijdens mijn zoektocht naar antwoorden zei ooit iemand tegen mij:
Jij bent niet alleen gevoelig, jij bent heldervoelend.
Of je dat nu spiritueel bekijkt of niet, voor mij beschrijft het iets heel herkenbaars: het vermogen om emoties van anderen zo sterk aan te voelen dat ze soms als je eigen emoties lijken.
En dat bracht mij misschien wel de belangrijkste les van allemaal:
Niet alles wat je voelt, is van jou.
Ik heb moeten leren onderscheid maken tussen mijn eigen emoties en wat ik onderweg oppik van anderen. Dat vraagt bewustzijn. Soms letterlijk even stilstaan en jezelf afvragen:
Is dit van mij?
En als het antwoord nee is, volgt het moeilijkste stuk:
Loslaten.
Niet wegduwen. Niet ontkennen. Maar teruggeven.
Voor mij gebeurt dat op verschillende manieren. Door te praten met mensen die mij kennen. Door te bewegen. Door afstand te nemen. Door stil te worden.
Door mezelf eraan te herinneren:
Ik mag voelen zonder alles te dragen.
Want laat één ding duidelijk zijn: dit is niet alleen zwaar.
Het is ook een gave.
Er zijn momenten geweest waarop het mij hielp om anderen beter te begrijpen. Waarop ik woorden kon geven aan gevoelens die iemand zelf nog niet kon benoemen. Waarop echte verbinding mogelijk werd.
Maar zoals bij elke gave zit de kracht niet in het bezit ervan, maar in hoe je ermee omgaat.
Wat dit mij vooral geleerd heeft, is respect.
Respect voor mijn eigen grenzen.
Maar ook voor die van anderen.
Dus ja, ik ben gevoelig.
Ja, ik heb HSP.
En ja, ik herken mezelf in wat mensen heldervoelend noemen.
Maar boven alles probeer ik één les steeds opnieuw te onthouden:
Sommige gevoelens zijn bezoekers, geen bewoners.
Ze mogen binnenkomen. Ze mogen iets tonen.
Maar wanneer ze niet van jou zijn, mag je ze ook liefdevol laten gaan.
Want misschien is dat wel de mooiste vorm van zelfzorg:
Weten welke emoties van jou zijn... en de rest met zachtheid loslaten.