Soms kijk je naar een kast en denk je: hoe is dit in hemelsnaam allemaal hierin geraakt?
Kleren die je al jaren niet meer draagt. Dozen waarvan je nauwelijks nog weet wat erin zit. Spullen die ooit belangrijk waren, maar ondertussen vooral plaats innemen.
En toch bewaren we ze.
Omdat er een herinnering aan vasthangt. Omdat het ooit waarde had. Of gewoon omdat we denken: misschien heb ik dit ooit nog nodig.
Tot er op een dag geen plaats meer is.
Misschien werkt het met ons innerlijke leven wel precies hetzelfde.
Want ook daar hebben we kasten. Alleen zitten die niet vol kleren en dozen, maar met herinneringen, oude overtuigingen, teleurstellingen, boosheid, schuldgevoelens en verhalen waarvan het laatste hoofdstuk eigenlijk al lang geschreven is.
En ook die blijven we soms jarenlang bewaren.
Past dit nog bij wie ik vandaag ben?
Dat is misschien wel de belangrijkste vraag die we ons af en toe mogen stellen.
Niet alles wat ooit belangrijk was, hoeft voor altijd mee.
Een relatie die eindigde, hoeft niet waardeloos te zijn geweest omdat ze niet eeuwig duurde. Een droom die je losliet, was niet zinloos omdat je vandaag iets anders wilt. En de persoon die je tien jaar geleden was, hoeft niet dezelfde dingen mee te dragen als de persoon die je vandaag bent.
Sommige dingen hebben hun tijd gehad.
Je mag daar met liefde naar kijken en zeggen:
Je hebt bij mijn leven gehoord. Je hebt me iets geleerd. Maar ik hoef je niet langer mee te nemen.
Ruim ook je emotionele kasten uit
Misschien zouden we dat wat vaker moeten doen.
De deuren openzetten en kijken wat daar allemaal nog ligt.
Welke boosheid draag ik nog mee?
Welk oud gesprek blijf ik in mijn hoofd opnieuw voeren?
Welke verwachting heb ik nog van iemand die mij waarschijnlijk nooit zal geven waarop ik wacht?
Welke overtuiging over mezelf is ooit ontstaan, maar past allang niet meer bij wie ik geworden ben?
En welke deur houd ik nog op een kier terwijl ik diep vanbinnen weet dat ze eigenlijk dicht mag?
Loslaten betekent niet dat iets nooit belangrijk is geweest.
Het betekent ook niet dat je alles moet begrijpen of dat ieder verhaal een mooi afgerond einde moet krijgen.
Soms komen excuses niet.
Soms krijg je geen antwoord.
Soms blijft een verhaal onaf.
En toch mag jij besluiten er een punt achter te zetten.
Je mag iets afsluiten, ook wanneer iemand anders je nooit de afsluiting heeft gegeven waarop je hoopte.
Maak ruimte
Daarom kan letterlijk opruimen soms verrassend bevrijdend zijn.
Een kast leegmaken. Oude papieren weggooien. Kleding weggeven. Een doos die al jaren meegaat eindelijk uitzoeken.
Het is bijna een klein ritueel.
En misschien kun je hetzelfde doen met wat je vanbinnen niet langer nodig hebt.
Schrijf iets op en verscheur het. Berg foto's of herinneringen bewust op. Neem afscheid van iets wat al veel te lang ruimte inneemt.
Niet vanuit boosheid.
Maar vanuit de gedachte:
Dit was een deel van mijn verhaal. Maar het hoeft niet mee naar het volgende hoofdstuk.
En laat daarna die lege plek ook even leeg.
Want we zijn geneigd iedere ruimte onmiddellijk opnieuw te vullen. Terwijl leegte niet alleen betekent dat er iets verdwenen is.
Leegte betekent ook dat er plaats is ontstaan.
Plaats voor nieuwe mensen.
Nieuwe ideeën.
Nieuwe dromen.
Meer rust.
Meer lichtheid.
Meer van wie jij vandaag bent.
Dus misschien is het tijd om eens in je kasten te kijken.
De echte én die vanbinnen.
Wat ligt daar nog omdat het werkelijk waarde heeft?
En wat ligt er alleen nog omdat je er nooit bewust afscheid van hebt genomen?
Niet alles hoeft mee.
Sommige dingen hebben hun werk gedaan.
Bedank ze desnoods voor wat ze je geleerd hebben, sluit de deur achter ze en maak ruimte.
Want soms is loslaten helemaal geen verlies.
Soms is loslaten gewoon opruimen.
En door oude rommel buiten te zetten, ontstaat eindelijk weer ruimte voor alles wat nog naar je toe mag komen.
De Verhalenheks