We hebben allemaal verwachtingen.
Van het leven.
Van situaties.
Maar vooral van andere mensen.
Je stuurt een bericht en ergens in je hoofd weet je al hoe de ander zou moeten reageren. Je doet iets liefs voor iemand en hoopt dat diegene daar blij van wordt. Je vertelt iets waar je enthousiast over bent en verwacht dat de ander minstens een klein beetje van dat enthousiasme met je deelt.
En daar is op zich helemaal niets mis mee.
Het wordt pas lastig wanneer jouw gevoel afhankelijk wordt van wat er daarna gebeurt.
Want stel dat die ander anders reageert.
Minder enthousiast. Korter. Afstandelijker. Of misschien zelfs helemaal niet.
Voor je het weet, begint het malen.
Heb ik iets verkeerd gezegd?
Waarom reageert die zo?
Had ik het dan beter niet gedaan?
Blijkbaar vindt die ander het niet belangrijk.
En plotseling is iets wat vijf minuten geleden nog fijn voelde veranderd in teleurstelling, twijfel of verdriet.
Niet noodzakelijk omdat er daadwerkelijk iets ergs gebeurd is.
Maar omdat de werkelijkheid niet overeenkwam met de verwachting die jij vooraf had gemaakt.
Je kunt een reactie niet regisseren
Misschien is dat wel een van de moeilijkste lessen in het omgaan met andere mensen:
Je kunt geven wat jij wilt geven.
Je kunt zeggen wat jij wilt zeggen.
Je kunt handelen vanuit jouw gevoel en jouw intentie.
Maar daarna houdt jouw stukje op.
Hoe iemand anders daarop reageert, behoort tot zijn of haar wereld.
Die reactie wordt gekleurd door iemands karakter, verleden, stemming, angsten, vermoeidheid, verwachtingen en misschien wel honderd dingen waar jij helemaal niets vanaf weet.
En toch maken we die reactie ontzettend vaak persoonlijk.
We laten ons humeur erdoor bepalen. Soms zelfs onze hele dag.
Eigenlijk geven we daarmee ongemerkt de afstandsbediening van ons geluk aan iemand anders.
Als jij reageert zoals ik hoop, voel ik mij goed.
Als jij anders reageert, voel ik mij slecht.
Dat is behoorlijk veel macht om uit handen te geven.
Wat als je gewoon open blijft?
Probeer eens iets te doen zonder vooraf het vervolg in te vullen.
Stuur dat lieve bericht omdat jij het wilt sturen.
Geef dat compliment omdat jij het meent.
Vertel dat verhaal omdat jij het wilt delen.
Doe iets moois voor iemand omdat het bij jou past om dat te doen.
En laat daarna los wat ermee gebeurt.
Misschien krijg je precies de reactie waarop je hoopte.
Misschien ook helemaal niet.
Maar jouw oorspronkelijke gebaar wordt daar niet minder mooi van.
Jouw enthousiasme wordt niet minder echt omdat iemand anders het niet deelt.
Jouw liefde wordt niet minder waardevol omdat iemand haar anders ontvangt dan jij had gedacht.
En jouw dag hoeft al helemaal niet minder mooi te worden omdat iemand anders niet meespeelde in het scenario dat jij in gedachten had geschreven.
Verwachtingsloos leven is niet hetzelfde als niets meer hopen
Natuurlijk mag je hopen.
Natuurlijk mag je verlangen.
En uiteraard mag je binnen relaties ook behoeften en verwachtingen hebben. Verwachtingen loslaten betekent niet dat je alles maar moet accepteren of nooit mag aangeven wat jij nodig hebt.
Het betekent vooral dat je probeert open ruimte te laten tussen jouw actie en de reactie van de ander.
Niet:
Dit moet gebeuren zodat ik gelukkig kan zijn.
Maar:
Ik zou dit fijn vinden. En tegelijkertijd weet ik dat ik ook oké ben wanneer het anders loopt.
Dat kleine verschil kan ongelooflijk veel rust geven.
Want hoe minder strak je vasthoudt aan hoe iets zou moeten verlopen, hoe meer ruimte er ontstaat om te zien wat er werkelijk gebeurt.
Misschien gebeurt er zelfs iets wat je nooit had verwacht.
Iets mooiers.
Iets grappigers.
Iets wat je iets leert.
Of gewoon iets anders.
Houd je geluk aan jouw kant van de tafel
Misschien is dat uiteindelijk waar het om draait.
Je hoeft niet zonder wensen door het leven te gaan.
Je hoeft alleen niet telkens jouw geluk als onderpand mee te geven.
Laat anderen reageren zoals zij reageren.
Kijk ernaar. Voel wat het met je doet. Trek je conclusies wanneer dat nodig is.
Maar blijf ondertussen dicht bij jezelf.
Want wanneer jij niet langer voortdurend wacht tot de buitenwereld precies doet wat jij had bedacht, ontstaat er iets bijzonders:
RUIMTE.
Ruimte voor spontaniteit.
Ruimte voor verwondering.
Ruimte voor mensen om zichzelf te zijn.
En vooral ruimte voor jou om gelukkig te zijn, ook wanneer het leven even besluit een ander script te volgen.
Misschien is zonder verwachting leven uiteindelijk niet zonder verlangen leven .
Misschien is het simpelweg kunnen zeggen:
“Ik weet wat ik hoop.
Maar mijn geluk hangt niet af van wat jij ermee doet.”
En misschien begint vrijheid precies daar.
De Verhalenheks