Er is zo’n vreemd klein moment aan het begin van iedere dag.
Je ogen gaan open. Je bent wakker.
En heel even — héél even — is er nog niets.
Geen boodschappenlijstje. Geen afspraken. Geen shit, ik moet dat ook nog doen. Geen telefoon die vindt dat de rest van de wereld dringend toegang tot jou nodig heeft.
Gewoon jij.
En dan duurt het ongeveer drie seconden.
Want daar komt het leven al binnenstormen.
Koffie. Douche. Kinderen. Werk. Sleutels kwijt. Nog snel even dit. Nog snel even dat.
En voor je het weet, ben je alweer halverwege de dag zonder dat je eigenlijk bewust hebt meegemaakt dat hij begonnen is.
Misschien is dat precies waarom ik zo van kleine rituelen hou.
Je hoeft er echt geen heks voor te zijn
Bij het woord ritueel denken we nogal snel aan kaarsen, wierook, volle manen en ingewikkelde toestanden waarbij je waarschijnlijk eerst moet opzoeken in welke richting het noorden ligt.
Mag allemaal.
Ik ben tenslotte De Verhalenheks. Ik ga de kaarsenbranche hier niet failliet praten. 😉
Maar een ritueel kan ook gewoon een kop thee zijn.
Een kopje dat je met twee handen vasthoudt terwijl je vijf minuten helemaal niets hoeft.
Geen telefoon. Geen nieuws. Geen planning.
Gewoon warmte tussen je handen en even beseffen:
Ik ben hier.
Dat klinkt bijna belachelijk eenvoudig.
Maar eenvoudig betekent niet onbelangrijk.
Misschien zit de magie juist in het gewone
Een ritueel hoeft niet bijzonder te zijn.
Het bijzondere zit in de aandacht waarmee je iets gewoons doet.
Je kunt gedachteloos het raam opengooien. Of je kunt het openen, de koude lucht voelen en even denken:
Oké wereld. Daar gaan we weer.
Je kunt 's avonds een kaars aansteken als klein grenspaaltje tussen alles wat vandaag moest en het moment waarop je besluit:
Voor vandaag is het genoeg geweest.
Misschien drink je rustig koffie. Trek je een kaart. Zet je tijdens het koken je favoriete liedje op.
Of misschien doe je gewoon even niets.
Het maakt eigenlijk niet uit wat je doet.
Het gaat erom dat je ergens tussen alle dingen die van jou verwacht worden een klein stukje tijd neerzet dat zegt:
Dit is van mij.
En nee, je wordt er niet plotseling zen van
Je kunt 's morgens perfect mindful je thee drinken en twintig minuten later alsnog vloeken omdat iemand voor je 63 rijdt waar je 70 mag.
Een ochtendritueel verandert je niet plotseling in een verlicht wezen dat glimlachend door iedere tegenslag zweeft.
Jammer eigenlijk.
Dat zou handig zijn.
Maar ik merk wel iets anders.
Op dagen waarop ik bewust even bij mezelf begin, lijkt er iets meer ruimte te zitten tussen wat er gebeurt en hoe ik erop reageer.
Een fractie meer geduld. Een beetje meer relativeringsvermogen. Net iets sneller de humor zien van iets wat anders alleen maar irritant zou zijn.
Alsof je 's morgens een draadje aan jezelf hebt vastgeknoopt, zodat je jezelf doorheen de drukte gemakkelijker terug kunt vinden.
En dát vind ik eigenlijk behoorlijk magisch.
Maar mijn ochtend was al een ramp…
Geen nood.
Er bestaat geen rituelenpolitie.
Niemand komt je kaart intrekken omdat je om 7.03 uur al WhatsApp hebt geopend.
Je mag opnieuw beginnen.
Om tien uur. Om halfdrie. Op een bankje. In de auto. Of 's avonds wanneer eindelijk iedereen iets minder van je nodig heeft.
Misschien stel je jezelf dan maar één vraag:
Wat was er mooi vandaag?
Niet: wat heb ik allemaal gedaan?
Niet: wat moet morgen nog?
Gewoon:
Wat was mooi?
Een onverwachte glimlach. De zon die ineens door de wolken kwam. Iemand die precies op het juiste moment iets liefs zei. De eerste slok koffie.
Zo'n klein moment waarop je dacht:
Ja. Dit.
Misschien is dát mindfulness
Niet voortdurend volledig zen zijn.
Niet je hoofd leegmaken totdat er geen enkele gedachte meer doorheen durft.
Maar leren herkennen dat je leven niet alleen bestaat uit de grote gebeurtenissen waar je later verhalen over vertelt.
Het zit vooral in die duizenden kleine momenten ertussenin.
Misschien zijn rituelen gewoon een manier om daar af en toe een klein vlaggetje bij te zetten.
Hier. Kijk even. Dit is ook je leven.
Misschien hoeven we de magie tenslotte niet altijd te zoeken.
Misschien moeten we haar alleen herkennen.
Misschien is dat uiteindelijk het hele verhaal.
De magie hoeft niet te verschijnen.
Ze was er al.
Je moest alleen even stoppen om haar te zien.
De Verhalenheks 🩷