Er zijn van die zinnen die je als kind zó vaak hoort, dat ze bijna achtergrondgeluid worden.
Mijn oma had er zo eentje.
Ik heb haar ontelbare keren horen zeggen:
"Je staat ervoor... en je moet erdoor."
Als kind snapte ik eigenlijk nooit goed wat ze daarmee bedoelde. In mijn hoofd was er voor alles wel een oplossing. Een omweg. Een achterdeurtje. Iemand die het wel even zou oplossen. Of gewoon hopen dat het vanzelf zou overwaaien.
Pas veel later begon ik te begrijpen hoeveel wijsheid er in die eenvoudige woorden verscholen zat.
Want hoe ouder je wordt, hoe vaker je ontdekt dat sommige dingen zich niet laten uitstellen.
Je kunt een moeilijk gesprek dagen, weken of zelfs maanden voor je uitschuiven.
Je kunt blijven twijfelen over een beslissing.
Je kunt verdriet proberen weg te stoppen.
Je kunt doen alsof een probleem er niet is.
Maar vroeg of laat klopt het opnieuw aan je deur.
Niet omdat het leven je wil straffen, maar omdat sommige stukken van het leven nu eenmaal alleen maar aan de andere kant van de storm liggen.
En dus blijf je soms stilstaan.
Omdat je bang bent.
Omdat je niet weet wat er zal gebeuren.
Omdat je hoopt dat er toch nog ergens een gemakkelijker pad verschijnt.
Maar dat pad komt er vaak niet.
En misschien is dat wel de grootste les die mijn oma me, zonder het zelf te beseffen, heeft meegegeven.
Niet dat je nergens bang voor mag zijn. Wel dat angst geen reden hoeft te zijn om stil te blijven staan.
Moed betekent niet dat je zonder angst bent.
Moed betekent dat je, ondanks die angst, tóch de eerste stap zet.
Misschien klein. Misschien aarzelend.
Misschien met tranen in je ogen.
Maar je zet hem.
En gek genoeg is die eerste stap vaak de moeilijkste. Niet omdat de weg daarna plots eenvoudig wordt, maar omdat je vanaf dat moment weer beweegt.
En bewegen brengt verandering.
Misschien niet meteen. Misschien niet zoals je had gehoopt.
Maar wel altijd dichter bij de andere kant.
Dus als jij vandaag ergens tegenaan kijkt...
Een keuze die je blijft uitstellen. Een afscheid.
Een droom die je spannend vindt.
Een gesprek dat al veel te lang op je schouders rust.
Denk dan even aan de woorden van mijn oma.
Je staat ervoor... en je moet er gewoonweg door.
En misschien ontdek je onderweg wel dat je veel sterker bent dan je vandaag denkt.
Soms is er geen omweg. Geen kortere route. Geen perfecte timing. Soms vraagt het leven maar één ding van je:
Je staat ervoor... en je moet er gewoonweg door.
Liefs,
De Verhalenheks ✨