Lezen is voor mij het meest heerlijke tijdverdrijf.
Als ik lees, ben ik echt verzonken in mijn boek. Ik BEN Remi die alleen op de wereld is. Ik BEN Elizabeth Bennet die de charmes van mister Darcy niet kan weerstaan. Ik BEN Anne van het Groene Huis die door haar temperament in de gekste situaties terechtkomt.
Toch was lezen niet altijd mijn ding.
Als zesjarige had ik er blijkbaar een bloedhekel aan. Zo erg zelfs dat ik dreigde mijn eerste leerjaar te moeten overdoen omdat ik niet kon lezen. Mijn moeder vond dat echter te gek voor woorden. Omdat mijn andere resultaten helemaal niet slecht waren, kreeg ze gedaan dat ik de hele zomervakantie de tijd kreeg om te oefenen.
En zo geschiedde.
Ze kocht het boek Het Kleine Huis in het Grote Bos en elke avond moest ik voor het slapengaan een bladzijde hardop lezen. Ik zie mezelf daar nog zitten: een klein meisje met dikke tranen die op de bladzijden van haar nieuwe boek vielen.
Waarschijnlijk heb ik die eerste week elke avond zitten huilen.
Maar toen gebeurde er iets magisch.
Het verhaal greep me vast.
Ik wilde weten hoe het afliep met Laura die niet kon slapen omdat ze de wolven hoorde huilen. Stiekem nam ik het boek mee naar bed om verder te lezen. Achteraf vermoed ik dat mijn moeder dat allang doorhad, maar ervoor koos om te zwijgen. Ze was waarschijnlijk al lang blij dat ik eindelijk las.
In de jaren daarna heeft ze nog vaak mopperend een zaklamp onderschept omdat ik lang na bedtijd onder de dekens zat te lezen.
Maar het plan werkte.
Ik mocht gewoon over naar het tweede leerjaar.
Het boek dat ik toen kreeg, koester ik nog steeds. Niet omdat het wereldliteratuur is of vol levenswijsheden staat, maar omdat het mij misschien wel het mooiste cadeau ooit gaf:
de liefde voor de geschreven taal.
En daarmee ook de mogelijkheid om af en toe aan de werkelijkheid te ontsnappen en te verdwalen in een andere wereld.
Jaren later, toen mijn ouders net gescheiden waren, wilde een tante mij en mijn zus een nuttig kerstcadeau geven.
Ik koos onmiddellijk voor een boek.
Mijn zus koos voor een mooie rode paraplu met een bijpassend tasje.
Ik bleef koppig bij mijn keuze en kreeg een prachtige uitgave van Alleen op de Wereld, met de opmerking dat ik het boek maar boven mijn hoofd moest houden als het hard regende.
Jaren later vond ik dat boek terug tijdens het opruimen van mijn boekenkast.
Ik belde mijn tante op en vertelde haar dat ik haar boek nog steeds had. Maar of mijn zus die paraplu nog had? Dat wist ik zo niet.
We hebben daar samen hartelijk om gelachen.
De conclusie van dit verhaal ligt misschien voor de hand.
Waarom geef je een kind niet eens een boek in plaats van de nieuwste game?
Je geeft immers zoveel meer cadeau.
Werelden die anders buiten bereik blijven, gaan open zodra je leest.
Je kind kan net als Bibi de hele wereld bijeen toveren. Het kan een wereldkampioen worden zoals Daantje. Het kan ontsnappen wanneer het leven even moeilijk is en worden wie het maar wil zijn.
En ondertussen leert het taal, verbeelding, empathie en zoveel meer.
Maar eigenlijk geldt dat niet alleen voor kinderen.
Je kunt jezelf net zo goed zo'n magisch cadeau geven.
Daarom heb ik, naar aanleiding van de vijfde verjaardag van Tuin der Wonderen, met heel veel liefde een verzameling van mijn mooiste quotes uitgezocht.
Zodat jij jezelf — of iemand anders — ook een stukje van die magische wereld kunt schenken.
Want sommige cadeaus worden niet uitgepakt... ze worden gelezen.
Veel liefs,
De Verhalenheks