Oude zielen, jonge zielen ... en waarom ik op mijn achttiende ouder was dan nu
Ik krijg wel eens te horen dat ik een oude ziel ben.
Meestal omdat ik graag nadenk over het leven, verhalen, symboliek en de soms vreemde kronkelwegen van de menselijke geest.
Maar onlangs zei iemand net het tegenovergestelde.
Volgens mij ben jij eerder een jonge ziel.
En weet je?
Hoe langer ik erover nadenk, hoe minder zeker ik weet wie van ons gelijk heeft.
Het idee van oude en jonge zielen komt uit spirituele tradities die ervan uitgaan dat een ziel meerdere levens doorloopt.
Volgens die visie wil een jonge ziel vooral ervaren.
Een oude ziel wil vooral begrijpen.
Jonge ziel: avontuur, ontdekken, beleven, proberen.
Oude ziel: betekenis, diepgang, inzicht en verbinding.
Tenminste ... zo vertelt de theorie het.
Want eerlijk?
Ik heb jonge mensen ontmoet met een wijsheid waar sommige tachtigers nog naar op zoek waren.
En ik heb ouderen ontmoet die nog steeds ruzie maakten over zaken waarvan ik dacht: Serieus? Dáár gaan we onze kostbare tijd aan besteden?
Dus misschien ligt het allemaal iets ingewikkelder.
Als ik naar mijn eigen leven kijk, was ik op mijn achttiende waarschijnlijk veel ouder dan nu.
Niet qua leeftijd.
Wel qua gewicht.
Ik droeg verantwoordelijkheden die niet voor mijn leeftijd bedoeld waren.
Ik piekerde.
Ik analyseerde.
Ik voelde me verantwoordelijk voor zowat alles en iedereen.
En nu?
Nu ben ik dichter bij de vijftig dan bij de achttien.
En eerlijk?
Ik voel me vaak jeugdiger dan toen.
Ik lach meer.
Ik speel meer.
Ik durf vaker een beetje gek te doen.
Ik geniet van kleine dingen die ik vroeger waarschijnlijk niet eens had opgemerkt.
Een kop koffie. Een onverwachte regenboog. Een mooi gesprek.
Een verhaal dat plots een andere richting uitgaat dan gepland.
Misschien zit daar wel de grootste vergissing.
We denken vaak dat oude zielen steeds serieuzer worden.
Maar wat als het net omgekeerd is?
Wat als oude zielen niet zwaarder worden ...
maar lichter?
Niet omdat ze minder weten over het leven.
Maar omdat ze geleerd hebben dat ze niet langer de hele wereld op hun schouders hoeven te dragen. Misschien is wijsheid niet het verzamelen van antwoorden. Misschien is wijsheid het terugvinden van verwondering.
Want uiteindelijk wil een jonge ziel de wereld begrijpen.
Maar een oude ziel heeft geleerd haar opnieuw te bewonderen.